یا رب این آینه ی حسن چه جوهر دارد

که در او آه مرا قوت تاثیر نبود

                              «حافظ شیرازی»

بزرگ و فخیمانه حرف زدن را یاد نگرفته ام . من نمی توانم حتی ادای کسانی را در بیاورم که احساس می کنند کسی هستند. من نمی توانم مثل آن ها شمرده حرف بزنم . نگاه کنم ، راه بروم و گاهی آنگونه که آنهایند روشنفکر باشم. من از شادی شبیه یک بچه لذت می برم و احساس می کنم خوشبخت ترین آدم روی زمینم .

 دنبال غم نمی گردم و ادعا نمی کنم غم دنبال من می گردد. به آنچه رسیده ام بسیار کمتر است از آنچه دنبالش می دویدم و آرزویم بود. دوستان نقاش و عکاسم را بیشتر از شاعر ها دوست دارم و از آنها که احساس می کنند کسی هستند بیزارم. این روزها دارم فکر می کنم باید بیشتر به فکر آزاده باشم تا دنیای دیده هایش بزرگ تر باشد از آنچه می شنود. از هر که فکرم را درگیر کند فراری ام . دوست دارم یاد بگیرم با آدم ها آن طور رفتار کنم که خود آموخته اند و رفتار می کنند. نوزده سالگی سال خوبی بود و خاطره های خوبش فراموش نشدنی است. با من خوب تا کرد. من کوچکتر از او بودم. تا نوزده سال،سال ها فاصله داشتم. به من سکوت یاد داد. سکوت زیبا ترین برخورد و هدیه ای بود که از او گرفتم.از تمام سیصد و شصت و پنج روزش. و دیگر اینکه تو را دوست دارم و این پست را به تو تقدیم می کنم. من به همین زودی بیست ساله شدم.

بنده ی پیر خراباتم که لطفش دائم است

ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست!

                              «حافظ شیرازی»

گفته ها و ناگفته های پلک های قفل شده و نمایشگاه کتاب:

آن چه در این مجموعه خواندید یا خواهید خواند ، 25 شعر کلاسیک بود / است که اکثر آنها چهارپاره می باشند. شعر های این کتاب از سیزده چهارده سالگی تا هجده سالگی من است.  مقدمه ی این کتاب را استاد محمد علی بهمنی نوشته و در انتشارات فصل پنجم دقیقا در تاریخ 13 اردیبهشت وارد بازار نشر شد و در نمایشگاه قسمت اعظم آن به فروش رفت که از پشت این تریبون از تمامی دوستانی که به من لطف داشتند ممنونم.و همچنین از پرویز بیگی حبیب آبادی عزیز. پلک های قفل شده دلیل خوبی شد برای ملاقات شاعران و شعر دوستان عزیز. که البته بسته شدن ناگهانی سخن گستر ما را غمگین کرد و البته شکه. البته این فقط سخن گستر نبود که بستند. ما فقط سخن گستر را شنیدیم!

عکس پشت جلد خودتون هستید؟!!

  شاید از هر پنجاه نفر یک نفر تشخیص میداد که آن عکس من ! هستم. حالا عیب کار چه بود؟ عکاس! نه! عکس پشت جلد را اتفاقا یکی از بهترین عکاس های رشت انداخته بود و از عماد عزیز به خاطر لطف بسیارش به من صمیمانه متشکرم. / عیب از این بود که ارشاد عزیز به هیچ کدام از عکس های بنده مجوز ندادند و بنده در آخرین دقایق یک عکس جدید با رعایت کامل شئونات اسلامی گرفته و بلافاصله میل کردم . لازم به ذکر است این عکس بی شباهت به مادر نازنینم نیست . داستان از این قرار بود. در چاپ دوم ( )  این مشکلات به همراه چند مشکل تایپی برطرف خواهد شد. دوست عزیزم وحید نجفی نمایندگی فروش مجموعه ی پربار و ارزشمندش را به من سپرده. دوستان می توانند در رشت از من بخواهند این مجموعه را.

باقیمانده این مجموعه را می توانید از راه های زیر تهیه بفرمایید:

کتاب در تمام نمایشگاه ها وجود دارد.

محل فروش در تهران:

1.       خانه ی شاعران / پاساز فروزنده روبروی دانشگاه

2.       نشر مولا روبری دانشگاه نبش خیابون ابوریحان

3.       ستار خان بغل اداره گذرنامه . کتاب شهر

4.       میدون هفت تیر به طرف امجدیه مجاور مجتمع سید الشهدا انتشارات هزاره ققنوس

 به نام آزاده بشارتی  واریز نموده و از طریق همین وبلاگ مرا مطلع کنند   تا در اسرع وقت کتاب برایشان ارسال شود .

در ضمن دوستان عزیز در گیلان / مازندران کاشان می تونن خودشون از کتاب فروشی های منتخب در هر استان تهیه کنند.

رشت: کتابفروشی بدر  واقع در مطهری . روبه روی بستنی کادارینه

مازندران. شهر نور : کتابفروشی نور واقع در میدون امام. آقای اسد پور

بابل: به زودی

کاشان: از جناب محسن سلطانی عزیز که نمایندگی پخش فصل پنجم رو دارند

نکته ی مهم:

دوستان عزیز برای اینکه بهتر به ایمیل هایتان پاسخ دهم لطفا از این به بعد ایمیل هایتان را به soprano1990@yahoo.com بفرستید.

اگر جواب کامنت ها و ایمیل هایتان را ندادم ببخشید. درگیر بودم. درگیر...

چهار پاره ای به خواهر کوچکم هلیا نجفی :

شانه هایم به عشق لم دادند

تا که ثابت کنم وجودم را

پشت این چرخ زندگی که نشد

خواستم بی تو تارو پودم را...

هلیا نیست هیچ فاصله ای

بین یک میش و گرگ در اینجا

گرگ ها میش... میش ها گرگند

خر ولی نه... همیشه خر اینجا

 خواستم رد پای او باشم

گفت تو لقمه ای بزرگ تر از...

بره بودم به چنگل چشمش

آمد و گفت تو ...

تو گرگ تر از...

 زندگی یک طویله بود و عشق

ضجه ی گاو پا شکسته ی آن

بار ها سر کشیدمش با بغض

بین هر آه... آه! هلیا جان!

بار ها خواستم خودم باشم

در لجن زار ها شنا کردم

رو به یک گله ایستادم تا

عشق را با خود آشنا کردم

 باید از این به بعد چال کنم

در دل کوچکت خیالم را

زخم بر من بزن بزرگ شوم

دیگر از من نپرس حالم را!

سپید یک:

                     در یک همه پرسی دو نفره

                            من به تو رای دادم

                              تو به خودت!

سپید دو:

                                 باران

          مردیست که دو چشمش را در کلاهش مخفی کرده است

          و احساس می کنم/ به شیشیه های عینک من / عشق می ورزد!

 سپید سه:

این سپید اولین شعری بود که در مازندران گفتم.کنار دریا / کافه موسیقی / کلاس نقاشی / کنار تو / دانشگاه / توی اتوبوس / و بعد یک نصفه شب نوشتمش تا آنچه دیده بودیم را به دست خاطره بسپارم!

                       پوزخند ها / پس مانده هایی هستند از لبخند ها

                       که این روزها به من نزدیک ترند

آرزوهایم را بر خاک نشاندم

شبیه لاک پشتی که تخم هایش را / در ساحل دیگر دریا جا گذاشته است

با هیچ جای این شهر نسبتی ندارم .

 جز تن هایش

وقتی تو را در آغوش دیگران می فشارم

و فکر میکنم نمیدانی / گاهی دریا موج هایش را از خود می راند

به چشم های زانو زده ام نگاه کن

ببین

آن قدر که دنیادیده ام ، دنیا   ندیده ام!

 گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

 مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

                              «حافظ شیرازی»

سالن ناشران عمومی راهرو بیست و سه / غرفه ی یک انتشارات فصل پنجم. فعلا ۱۵و۱۶ اردیبهشت هستم .

از همه ی دوستان عزیز که خبر چاپ کتابم رو دو وبلاگ هاشون زدند ممنونم. در نمایشگاه کتاب منتظرتون هستم...

 ■من:

گاهی فکر می کنم زندگی همان یک درخت پیر بود که شکست، یکی بگوید باز کجا اشتباه کرده ام؟! این روزها بیشتر فکر میکنم که دیگر هیچ چیز مهم نیست. وقتی به شاگردانم درکلاس نقاشی  خیره می شوم تا خودم را در چشم هایشان ببینم  وقتی تنهایی هایم را کنار تو می بینم وقتی تو ساز می زنی و من سکوت می کنم وقتی به پیانو مشترکمان فکر میکنم، وقتی فکر میکنم دست های ما واژه های زیادی را خلق می کنند ،فکر میکنم «چقدر عمق چشمان شیرینت را دوست دارم»

آن وقت های کودکی همیشه دوست داشتم کتابم را قبل از بیست سالگی ببینم حالا کم و بیش نوزده ساله ام و «پلک های قفل شده» ام  دارد  وارد دنیای کتاب می شود تا من و پلک های قفل شده ام در نمایشگاه باشیم. (پلک های قفل شده، انتشارات فصل پنجم)

اگر دلیل نبودنم را می پرسی ، اگر می خواهی بدانی کجا هستم ، اگر چرای نبودنم گاهی فکرت را مشغول می کند به این فکر کن که یک گوشه ، من و گرفتاری هایم را در خود جای داده است و مدام مثل تمام آنها که کاری انجام می دهند هروقت به هم می رسیم قدرت اش را به رخم می کشد. ما که حرفی نداریم عزیز، نه؟ ما به همان چند سنگ زخمی ساحل دلخوشیم. نه؟ بیا فکر کنیم به همان غروب که قایق هایش را سمت ما می فرستاد و تو به من گفتی ، هی دریا اصلا فکر کرده ای این دو جسم کوچک که از دور می آیند چه چیزیست؟ اصلا فکر کرده ای شاید یکی کشتی باشد یا نه، اصلا یک تکه چوب بزرگ؟! من تمام اجسام دور از ساحل را قایق خطاب می کردم. حق با تو بود عزیزم، تو... همین که از زخم زبان ها خسته ام همین که این روزها نگاه های کج احاطه ام کرده اند همین که نبودنت از بودنت سبقت گرفته همین که... بگذار انگشت هایشان را سمت من بگردانند و بگویند آنچه در گوش های کرشان سنگینی میکند من هیچ وقت به گذشته برنخواهم گشت بگذار بگویند که من، گذاشتم و گذشتم... کوچکترین اتاق خانه ی پدری همیشه مرا یاد شعر هایم می اندازد یاد آن روز های دور که خاطره هایم را در آغوش دارند این دیوارها سال ها با من حرف زندند از خشونت پاییز گفتند از چشم های تو ، همه ی خوشبختی این روزهایم این است که می دانم می دانم « هرچه که مرا پیش آید تو با عشق استقبالم خواهی کرد»

نبودنم خاطره ام را از یاد های زیادی پاک کرد! اسمم از لیست لینکدونی وبلاگ های زیادی پاک شد و خیلی ها وجود داشتنم را فراموش کردند! از شاعران شهرم تا همه ی آنجاهایی که فکر میکردم شعرهایم قلبم را به قلب ساکنانشان پیوند داده است! 

 من امیدوارم به آینده ای زیبا، به بهاری سبز به سالی دیگر که در آن همچنان برای رسیدن به آن جا که آرزوست بکوشیم و ادامه دهیم راهی را که باید... امیدوارم... امیدوارم... امیدوارم...

■■خبر:

 انتشارات تخصصی شعر و ادبیات « فراگاه » با مدیریت هادی خوانساری 02614418696 را به دوستان شاعر که تمایل به چاپ مجموعه شان دارند توصیه میکنم ، همچنین آلبوم جدید هادی خوانساری، دوست هنرمندم تحت عنوان «معشوقه ی یک چریک» ، آلبومی با موضوع عشق و اعتراض  با سبکی نوین در ترانه و موسیقی توسط کمپانی Aria record   به بازار آمد. دانلود کردن این آلبوم بسیارزیبا را به شما توصیه میکنم! مجموعه ی دیگر هادی خوانساری تحت عنوان «مخفیانه عاشقت شدم»  توسط انتشارات فصل پنجم تهران به زودی چاپ خواهد شد.

وبلاگ تازه های  ادبی به روز است.

مجموعه های شهرام میرزایی مهربان(سک سکه های یک مست) ، وحید نجفی عزیز(پروانه لای بایگانی ،انتشارات سخن گستر مشهد )  و مهدی موسوی(پرنده کوچولو نه پرنده بود نه کوچولو)، دو واو(داوود ملک زاده) وپریا تفنگ ساز ، دوست عزیزم با کتاب (ماشین نمره چند، انتشارات گفتمان اندیشه ی معاصراصفهان) چاپ یا آماده ی چاپ است.همچنین کتاب دوست خوب امیرحسین نیکزاد تحت عنوان درآمدی بر چارچوب(دفتر شعر جوان)

■■■پید:

۱)

                       سازدهنی ات را به من ببخش

                                                      صدایی باشم پراکنده

                       از زخم های مردی که / با دندان های افتاده

                                               - یکی در میان

                                                                     می خندد!

۲)

     جان گرفته ام / در تن یک درخت

     تا زیر چتری نو    به تو تکیه کنم

   زندگی مسالمت آمیزی با عشق 

   و آشنایی کوتاهی با نیمه ی پرت / همه ی من چشم هاییست که به زمین نگاه میکند

                         تو را در لیوان کوچکی می بینم

                         که آغوش در آغوش نیمه ی پرش به خواب رفته ای

                         من   در این همه خوشبختی  غرق خواهم شد

                         می ترسم!   از نیمه های خالی ات

                         وقتی دریا و آسمان را وارونه می بینم

                                   با این همه / تو نترس

                  « گاهی اجسام از آنچه آینه می گوید ، به تو نزدیک ترند»

■■■■پاره:

دیوار شد برابر صد ها درخت چوب

دیوانه شد و دسته ی خود را تبر شکست

باران کلاه دلقک دیوانه را گرفت

تا کی سکوت کردن و هی دست روی دست؟

تو خواستی پرنده شوی حق عشق را

به سرزمین بی هدفت هدیه... آه! نه!

تو خواستی ستیز کنی با ستم ولی

به یک حصار ساختگی تکیه... آه نه!

جنگل پر است از نفس میش های مست

که پشت کرده اند به پاییز و می چرند

هرگز کسی عشایر چشم تو را ندید

که می گریستند تبسم بیاورند؟

.

.

.

به آسمان که قسمتی از چشم های توست

به بی قراری دل گنجشک ها قسم

که رفته اند سمت خدایی که دور نیست

دنبال سرنوشت تو با چشمه می روم!

کوچکترین اتاق از خانه ی پدری ، شب

دوستان عزیز در استان گیلان می توانند کتاب رو از کتابفروشی بدر  {رشت مطهری روبروی بستنی کادارینه )

و دوستان عزیز در شهر نور می تونن از کتابفروشی نور واقع در میدون امام (آقای اسدپور تهیه کنند)

 دوستانی که تمایل دارند مجموعه رو دریافت کنند اطلاع بدند

دیگر اینکه من از هرگونه نقد و نظر استقبال می کنم دوستان عزیز می تونند نظرات و نقد هاشونو برام میل کنند و من حتما با دقت خواهم خوند  

دیروز چقدر دوست داشتم یک ناخدا باشم ، چقدر دوست داشتم تا همیشه در دریا زندگی کنم، صدف جمع کنم و همیشه سوار قایقم آنقدر دریا را پرسه بزنم تا به تو برسم ، حتی غرق شوم اما بگذار گیسوانم بین سنگ جا بماند تا تو سهمت را برداری از تمام ِ من...

« بارخدایا بر من رحم کن! بر من که میدانم ناچیزم رحم کن»

هنوز باور نمیکنم که خواهران غریب پدرشان را از دست داده اند ، خسرو شکیبایی  آرام از میان ما رفت ... روحش شاد و یادش گرامی

دیر به روز شدم ، دیـر تر از همه ی این چند سال وب نویسی! به نود و نه درصد از کامنت ها جواب ندادم ، نشد جواب بدم!  اما همه ی اینها دلیل دارد عزیز... دوست خوب مجازی،دلیل دارد عزیز... اما منتظر روزهای خوبی هستم که دست هایم قرار است بسازند، همین دست ها،میبینی؟ 

۱+۱+۱+۱ پاره 

تا کي شکست خوردن و در هيچ جستجو؟
محکوم مي شوي به گناهي که هيچ وقت...
من به خرابه اي دل خود را گره زدم
بعد از سقوط در دل چاهي که هيچ وقت...

 کج آمدم چگونه بگويم برايت از
اين روزها که گم شده ام توي هيچ ها؟
اين روزها که گريه ام از روي عادت است
اين روز ها که مي روم از ... / سمت ناکجا

 وقتي شکست مي خوري از دست هاي خود
اينکه« چرا ادامه دهم» فکر مضحکیست؟
نفرین به روز هاي سياهي که ساختي
[اين حرف از زني است که تا صبح مي گريست!]         

 وقتي زمان جنازه ي يک چشمه را به ده
تحويل مي دهد به خدا لطف کن بگو
آبادي از همه ، همه ي سهم خود گذشت
اما کجاست مالک عدل و ... کجاست؟ کو؟

 تاريخ عکس کوچک يک خانواده است
که هر کدام بر دل چوپان لگد زدند
چوپان چه دارد از همه ي عمر خويش جز
جز چشم هاي خسته ي يک گله گوسفند؟

 اين عکس دسته جمعي يک خانواده است
در اين خرابه اي که من و تو رعيتيم
در اين خرابه اي که... قسم به ، قسم به عشق
هي سنگ مي زنند به پر هاي يا کريم

من هيچ چي! جهان من از فقر خسته است
بايد اميد کاشت! ولي با کدام دست؟
ما صبح تا غروب پي ِ هيچ مي دويم
در جنگلي که پر شده از گرگ هاي مست!

 تاريخ سهم جيغ من آن موقعيست که
محکوم مي شدي تو به تبعيد تا خدا

تا دوور... دور... دورتر از هر چه مرز بود
هي مشت مشت پرسه زدم ناگزير تا...

 

 

---

رسالت شاعر،هنرمندوانسان در صف ایستادن نیست به بر هم زدن صف است

خبر تازه ، خبر خوب :

 

سایت اختصاصی هادی خوانساری

( شاعر و تئورسین غزل پیشرو و فعال صلح و آزادی)

شروع به کار کرد  شما می توانید بخشی از زندگینامه
آثار،فعالیت ها ، موزیک ویدئو  دکلمه مقالات وی و اطلاعاتی راجع به انتشارات فراگاه -انجمن دوستی ایران و کو با و استدیو هاوانا ۳۱۳  و بخش های خواندنی و جذاب دیگر را بخوانید بشنوید ببینید و به دیگران معرفی کنید ...

 

...قراره معیار سنجش بهار عوض بشه

توی این ایستگاه قراره که قطار عوض بشه...

 

---

 

جوراب هایت را بپوش با هم به مدرسه برویم!

               نترس!

 اتوبوس بزرگ است و کسی ما را کنار هم نمی بیند!

 .

.

راستش خیلی ها درک نمی کنند شاعرم 

.

.

 

 می گذرم... از همه چیز - از هشتاد و ششی که باور کن ناعادلانه قسمت شد که باور کن هـــــــــــر روزش در بدبختی خلاصه شد ، باور کن خسته ام... باور کن که هیچ علاقه ای برای داشتن کفش های جدید ندارم وقتی هنوز معلوم نیست که قرار است کجا مرا بکشانند ... کجای این ناکجای دور افتاده؟ کجای این هیچ جای وحشی که هر طرفش گرگ گرگ به تو خیره می شوند...
اما امیدوارم ... امیدوارم
امیدوارم به یک سال خورشیدی دیگر
«برای رسیدن به جایی که تا به حال نرسیده ایم باید از راهی برویم که تابحال نرفته ایم»      چهار پاره ای که هر قسمتش مرا به یاد چیزی یا کسی می اندازد ؛ نمی توانم هیچ چی را حذف کنم ، قبول کن که هیچ چی خلاصه نیست ، همه چیز همان طور که آمده پیش می رود! راستی من هیچ وقت یاد نگرفتم که چگونه باید به کسی نشان دهیم یا ثابت کنیم دوستش داریم!

 

تقدیم به دست هایم که امروز فکر میکردم بیش از حد کوچکند و صدای قشنگ تو!

 

 

بین چت های مخفی دو نفر

که به هر اتفاق شک دارند

« پنجره » های کوچک بدبین

به هوای اتاق شک دارند!

 

بین چت ، چشم های نامرئی

لرزش ِ دست های سنگینم

من هیولای کوچکی هستم

که به دنیای پوچ بدبینم

 

اجتماع کثیفی از بودن

شهر را سمت ِ هرزگی برده

در دل خانه های مخروبه

عشق مثل پرنده ای مرده

 

لاشخور های بی کفایت پیر

زندگی را گرسنه بلعیدند

دور از چشم های چوپانان

برّه را وحشیانه درّیدند

 

از کجای سیاه بنویسم؟

از کجای جهان مثل لجن؟

توی این چارگوش ویرانه

چه بگویم از عشق و از بودن؟

 

قهرمانان کوچک ولگرد

گوشه ای از گذشته شاشیدند

با نقاب جدیدی از بودن

فقر را مخفیانه پاشیدند

 

شب که باران به راه افتاد از

چشم های گرسنه ی دلخور

در جهانی که فقر می چکدش

چه بگویم ؟ چگونه؟ از چه؟ چطور؟

 

با نداری و فقر همبستر

کودکی در زباله می گردد

بشر از عقده های تو در تو

دارد از دوردست می دردد

 

« پنجره »های کوچک زخمی

« شکلک » عاشقانه ی مرموز...

به تو که هیچ چی نمی فهمی

چه بگویم از عشق و از امروز؟

 

فاعلاتن مفاعلن فعلن

جیک جیک من است می شنوی

فاعلاتن مفاعلن فعلن

در جهان کثافت کروی

 

.

.

.

چند وقت است چشم می دوزم

بعد از گریه های بی وقفه

بعد از اتفاق های عجیب

به خدای نشسته بر سقف ِ ...

 

بین چت ، چشم های غمگینم

صفحه را ناشیانه می بندد

هیچ کس هیچ چی نمی فهمد

یک نفر بعد بغض می خندد!